Ik hoor het, ik weet het. Maar ik blijf stil. Ik blijf altijd stil. Ik doe gewoon wat er gezegd wordt. Ik bemoei mij nergens mee. Niet omdat ik niet weet waar het over gaat, maar omdat ik weet dat er toch niks met mijn mening wordt gedaan. Hoe kan je de waarheid spreken als iedereen liegt. Hoe kan je mensen helpen die niet geholpen willen worden.
De hele dag werken en dan nog iets er na doen? Heb je daar wel motivatie voor? Of simpel weg gewoon iets te doen. Denk je soms echt van ik wil dit doen, maar ik heb er echt geen zin in. Doe het gewoon! Het klinkt erg makkelijk, maar dat is het ook. Als je zin hebt in wandelen, maar geen zin hebt om op te staan. Sta gewoon op. Doe het. Na dat je klaar bent met een kleine taak waar je zin in had, voel je je veel meer gemotiveerd. Je voelt je veel blijer en veel trotser op jezelf, want je hebt het toch gedaan.
Niet willen eten, niet kunnen eten of geen eten binnen kunnen houden. Het is oké ik heb toch geen honger, o nee dankjewel ik zit vol of sorry ik heb te veel gegeten dus ik voel mij nu niet heel lekker.
Als het nou gaat om een vriendschap van één maand, één jaar of tien jaar. In elke vriendschap komt er een moment dat er iets gaat veranderen. Als dit nou gaat om verschillende hobby's, verschillende vrienden, verschillende studies. Vaak wil je het niet toegeven, omdat je blij bent met de vriendschappen die je opbouwt. Tot je niet meer blij bent, tot je het gevoel heb dat ze je niet meer begrijpen, tot je steeds het een straf vindt om naar hun toe te gaan.
Altijd maar het gevoel hebben dat je alle problemen van iedereen op jouw schouders draagt? Altijd maar het gevoel hebben dat wat je ook doet nooit goed genoeg is? Altijd maar het gevoel hebben dat er wel iemand boos op je is of teleurgesteld? Je altijd maar alleen voelen in jouw hoofd. En dan denken 'ik heb het geprobeerd', maar het is nooit genoeg. Je moet altijd beter presteren, je moet altijd sneller werken. Alles moet beter, alles moet perfect.
Deze blog is bedoelt, zodat iedereen zijn/haar verhaal kan doen en kunnen lezen dat jullie niet de enige zijn. Om dit doel te behalen, deel ik ook graag mijn eigen verhaal. Dit doe ik in stukken. Vandaag ga ik vertellen over mijn ervaring op de basisschool.
Heb je ooit het gevoel gehad dat je vast zit? Dat je niet weet wat je moet doen, hoe je je moet voelen? Dit is erg herkenbaar. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik iets moest doen, maar dat ik niet wist wat. Als het nou ging om school, werk of gevoel. Ik wist echt niet waar ik moest beginnen. Hierdoor heb ik altijd maar gewoon wat gedaan. Ik heb altijd via het boekje gewerkt, waardoor ik nooit echt gewoon mijzelf heb kunnen zijn.
Heb jij wel eens het gevoel, dat je niet precies weet hoe je je voelt? Dar je nou niet precies weet of je vrolijk of verdrietig bent? Dat je niet weet of je negatief of positief moet zijn? Zulke dagen zijn erg normaal, iedereen heeft ze wel. Onze hersenen zijn zo geprogrammeerd dat we eerder naar negatieve dingen kijken dan naar positieve dingen. Waardoor als je op het punt staat om te ontwikkelen in iets dat je alleen naar het negatieve gaat kijken. Dit is de eerste stap waar je over heen moet komen.
In Stilte Zit Kracht is meer dan alleen een blog; het is een community die de schoonheid van het mens-zijn viert. Ik geloof dat het oké is om te voelen, te groeien en soms ook los te laten. Of je nu stil bloeit of luid tot bloei komt, jouw pad is uniek en waardevol. Laten we samen de kracht ontdekken die in ons schuilt. Laten wij dan ook samen beginnen met deze blog
Maak jouw eigen website met JouwWeb